BİRLİKTE KUTLAYALIM
Yaklaşan Nevruz Bayramı, Türk insanı için bayram olmaktan çıkan, adeta çileye
zulüme , bölücülüğe ve şiddetin-korkunun kol gezdiği kutlamalara dönüştürüldü.
Bu durumdan Nevruz kurtarılmalı.
Nevruz’u bayram yapalım. Ve hep birlikte kutlayalım. Ülkemizde ki tüm şehirlerde
yetkililerin uygun gördüğü yerde Nevruz Bayramını kutlasın.
ÇIKARLARA UYGUN KUTLANMASIN
Kurum ve Kuruluşların kendi çıkarlarına uygun yapacağı kutlamalara izin
verilmeden devletimizin önderliğinde Nevruz bayramımızı kutlayalım. Mersin’li
bunu isteyecektir. Mersinli pekmez akmasın diyecektir. Konuya uygun aşağıdaki
mini hikayem bunu anlatıyor…
Polis amca’ya taş atma!
-mini hikaye-
Güneş yüzünü gösterdiği anda her yan aydınlanmıştı. Günlerden Çarşamba, aylardan
Mart’tı. Şehrin hemen dışında göçerlerin gelip yerleştiği mahallede İki katlı
betonarme bir evin yola bakan giriş kapısının önünde dizlerinin üstüne çömelmiş
olan Hakan elinde bir çöp, yuvaya girip çıkan karıncalarla oynuyordu. Hakan
henüz beş yaşındaydı. Topal olan Babası Ahmet ona” Oğlum karıncaları sakın
incitme, onlar çok çalışkandır.” Sözleri gereği elindeki çubuğa çıkan
karıncaları yine çubukla yuvasının ağzına bırakıyordu küçük Hakan…
Kocaman tekerleri ile yolun hemen girişinden kendi sokaklarına dönen polis
aracını gördü Hakan. Üstünde ki polis eliyle kendine çekil işareti yapıyor bir
yandan da “Kaldırıma çık” diye bağırıyordu.
Hakan küçük dizlerini topladı, doğruldu kaldırıma adımını atarken polis’in
kafasına yumruk büyüklüğünde bir taş isabet etti. İnşaat halindeki üç katlı bir
binanın ikinci katından atılmıştı taş. Polis memurunun kaskı olduğundan
yaralanmadı ama tedirgin olmuştu. Hemen aracın içine girdi aynı anda ise
mahallenin 10-15 yaşlarındaki yirmi kadar çocuklar da irili ufaklı taşları araca
doğru atmaya başladı….
Polisin kafasına taş değdiğinde gözünün önüne babası geldi Hakan’ın. Hırsız ile
boğuşurken bacağından iki bıçak yarası alan babasının yaralı ayağı ayağı
kesilmişti. Kavga anında devriye gezen polis otosu yetişmiş, polis memuru
hırsızı etkisiz hale getirmişti.
Bunları küçücük bedeninde canlandıran küçük Hakan polisi korumanın verdiği iç
güdü ile “ Polis amca’ya taş atma! O benim babamı kurtardı! Diye taş atan diğer
çocuklara sesleniyordu. Aynı anda Hakan’ın annesi Zeynep evin içinden koşar
adımlarla kapıya doğru gelirken “ Kafana taşı yiycen, pekmezin akacak looo!
Çabuk içeri gir!” diye de bağırıyordu.”
Atabey’in (Mehmet Reşat Ata) deyimiyle…
İmdi..! Akan pekmezin tadına el bakar.
**************************************************************************
Konu hakkında 29 yıllık bir kaynak kitaptan alıntı yaptım ve siz kıymetli
okurlarımız ile paylaşıyorum:
Kürtler ve Nevruz
Kürtler Oğuz boylarından…, Nevruz Kutlamaları Ergenekon kültüründen…, Yaklaşan
Nevruz Bayramı nedeniyle Kürtlerin Türklüğünü bir kez daha anlatıyoruz… Kürtler
son yüz yıl öncesine kadar (1900 lere kadar) hep Türküz demişlerdir. Türk Kültür
Yayınlarının 1978 yılında Genişletilmiş Üçüncü baskısında “Doğu Aşiretleri ve
Emperyalizm” konulu araştırma eseri Askeri Okullarda da okutuluyordu... Eserin
sahibi ise Dr. Mahmut Rışvanoğlu.
Bu eserde Kürtlerin Sosyal, kültürel, ekonomik, ve yaşam tarzları konuşulan dil
ve inançları tüm gerçekliğiyle kitaplaştırılmıştır.
Bölücülüğe hizmet edenler elbetteki hep ‘Ayrımcı’ düşüneceklerdir.
Bir ve Beraber yaşamayı savunanlar ise hep birleştiriciliği-kaynaştırıcılığı
düşünmelidirler. Çünkü en zor olanı her zaman için yapmaktır. Bir inşaatı
temelinden alıp yapmanın zorluğunu onu yapan usta ve işçiler bilir. Ama yıkın
dediğinizde ise yapılmış görkemli bir inşaatı birkaç saniyede yıkarsınız.
Şimdi inşaatı devam eden bir devletimiz var. Bu inşaatta işçilik edenler kendi
elleri ile bu inşaatı yıkmak istemezler. Bunu en iyi anlatan bir yazıyı
okurlarımız ile paylaşmak istedik. Kürtlerin Türklüğünden bir paragraf.
Milli Destan ve Geleneklerde:
KÜRT’LERİN TÜRKLÜĞÜ
“……Tarih yönünden, Kürtler’in Türklüğünün izahında Dicle Kürtleri bahsinde,
Dede- Korkut Oğuznamelerinde adı geçen ve eski Oğuzlarda <<Boğduz –Aman>>/
Böğdüz- Emen>> adlı ilbeğleri sülalesini, <<Şerefname>> ile, Hicri 1301 – (1884)
tarihli “Diyarbekir Salnamesi” gibi Hz.Muhammed’e (S.A.V) giden elçinin
Oğuzlardan ve Kürt taifesinden gösterildiğini görmüştük.
Şimdi burada, Milli destan ve gelenekleri yönünden, Kür- Aras Kürtler’i ile
Dicle- Kürtlerinin, Türklerin ilk cihangir hükümdarı “Alp-Er-Tonga / Afrasyab”ın
ilk ulu ata sayıldığını göstereceğiz ve Kürmanç’ların diğer Oğuz boyları gibi
Destan ve gelenek yönünden de Türklüklerini tarihi belgelerini ortaya koymuş
olacağız.
Saka/ İskit hükümdarı olan “Afrasyap / Madova (İran’lıların söyleyişi)nin Uygur
ve Karahanlı Türklerince de “Alp-Er-Tonga” denen bu ulu Türk Hakanı’nı İranlı
Keyaksar’ın M.Ö 626 yılında hile ile öldürüldüğünü daha evvelce de anlatmıştık.
İşte bu günü İranlılar (Persler- Medyalılar) Kurtuluş günü olarak
kutlamaktadırlar. Nitekim, Herodot’un da belirttiği gibi “İranlılar Sakalar’ın
bu Cihangir hükümdarını öldürerek Anadolu’ya hakim olabilmişlerdir. M.Ö 63
yılında Amasya’da doğan tarihçi Stroban kendi memleketinin 50 km. güneyinde
bulunan “Zela/Zile” kasabasındaki İran kolonisinin yazın yaptıkların bir milli
töreni şöyle anlatır: “Zela’daki Persler, yazın Anahit tapınağında büyük bir
dini tören ve şenliklerle kutladıkları İstiklal/ Kurtuluş bayramlarına “Saka
Bayramı” diyorlar. Bu durum İranlıların, hile ile İskit Hükümdarı Afrasyab /
Alp-Er Tonga’yı öldürmelerini bir milli bayram olarak kutladıklarını ve
“Sakalardan Kurtuluş” günü olarak ilan ettiklerini göstermektedir. Strabon’dan
on asır sonra 915’de ünlü tarihini yazan İranlı İslam bilgini “Taberi”, kendi
çağındaki İranlıların her yıl “Afrasyab’dan Kurtuluş Bayramı” adlı bir milli
bayramı kutladıklarını bildirir.
F. Kırzıoğlu yaptığı araştırmalara göre, bu konuda şunları söylemektedir: “943
de Mürüc’üz –Zehep adlı kitabı yazan Bağdadlı Mes’udi, o çağda bile Dicle’nin
yukarı kollarından iki- Zapsuları boyunda, eskiden İranlıları yenen Ulu Türk
Kağanı Afrasyab’ın hatıralarının yaşadığını anlatır. Kharezmli olduğundan o
ülkeyi iyi tanıyan büyük Türk bilgini Elbiruni (973-1051) Kharezm’deki
İranlıların “Halkın Afrasyab’dan Kurtuluş Bayramı” adı altında kutladıkları
milli bayramın (Şimdiki takvimle) 7 Temmuz’a rastladığını bildirir. 1806-1810
yıllarında İran’ı dolaşan Jams Morrier adlı İngiliz gezgini, eski İran töresi
ile geleneklerinin koyu olarak yaşadığı Tahran’ın kuzeyinde “Damavend- Dağı
çevresindeki yerli İran halkının, her yıl 31 Ağustos’ta kutladıkları
“Eski-İran’ın İstiklal bayramı’na, medrese ağzı ile “Ayd-Kürdi ‘Kürt Bayramı’
dediklerini tespit etmiştir.
Strabon’da “Saka bayramı” Taberi ile El-Biruni’de “Afrasyab’dan kurtuluş
bayramı: günümüzde de 160 yıl önceleri Demavend’de “Kürt Bayramı” diye
kullanılan ve böylece yazılı kaynaklarda 2000 yıl boyunca tanınmış olan İstiklal
yıldönümünün, hep Saka Türklerinden ve onların Ulu Hakanı olan Afrasyab’dan
Kurtuluşu hatırlattığı anlaşılıyor. Demavend’de buna “Kürt Bayramı” denmesi de,
Kürmançların Sakalı ve Afrasyab soyundan geldiğini göstermektedir” der. (395).
Yine F. Kırzıoğlu, “Balasagunlu Yusuf Has Hacib’in 1069 da yazdığı “Kutadgu
Bilif” ve Kaşgarlı Mahmud’un Divanın’da Tandı Dağları çevresindeki Türklerin
Afrasyab’a “Tonga-Alp-Er” veya “Alp-Er-Tonga” dediklerini ve olan ilk ulu Türk
hükümdarı sayarak, ölüm yıldönümünü her zaman ağır ve ağıtlı törenlerle
andıklarını ve bu ağıtlardan 9 parçayı öğrenmiş bulunmaktayız. 714 yazında
Göktürkler Uygurların Beşbalık şehrini kuşatırken, buranın halkı “Tonga-Tiğin
Yuğu” Yas Töreni) yapmakta idi” demektedir (396). Bunlardan biri:
“Alp er Tonga öldü mü?
Kötü dünya kaldı mı?
Ödlek Öcün aldı mı?
İmdi ürek yırtılır”
“Bunun yanında, Hazar Denizi batısındaki Sakalar’ın torunları olan Türkler’de
kendilerini “Afrasyab” soyundan saymış ve Kür- Aras Kürtler’i ile Dicle –Kürtleri’de
Afrasyab’ı ilk ulu ata olarak bilip anmışlardır. (397)
Kuzey Azerbaycan’da Şirvanlılar, Şaberan şehrini Asrafyab’ın başkenti olarak
saymış, Gence- Karabağ’lılar, Gökçegöl Doğusunda ki mağarayı, İranlı Key-Husrev
(Keyaksar) ile savaşan Afrasyab’ın son sığınağı olarak 1225’te Neseviye
göstermişler. Evliya Çelebi, Nahçivan’daki “Si-Sak / Si/uni” hanedanından kalma
kümbetleri “Afrasyab”neslinin eserleri olarak tanıtmaktadır. Daha evvelce de
Malatyalı Süryani tarihçi olan Ebül Fereç’in “Abdasyap” olarak andığı “Afrasyab’ın”,
Sakaların Kağanı Selçukluların ve Türklerin ataları olan “Hunların” ilk
hükümdarı olarak gösterdiğini belirtmiştik.
Ne acıdır ki, satılmışlık yüzünden veya cehaletlerinden Kapitalist ve Komünist
emperyalizmin çıkarcı planlarına kapılanlar “Kürt’lerin” ulu atalarının İran’lı
Medyalılar olduğunu söyleyerek ateşe tapıcılıktan kalma “Nevruz”u Milli Kürt
bayramı diye tanıtmaya girişerek, hatta M.Ö. 612’de Asurluların Medyalı ve
Babilli müttefiklerin eli ile yıkılış tarihine “Milli –Kürt takvimi ve
İstiklalinin başlangıcı” sayarak buna benzer sapıklık ve gülünçlüklerle Türk
Kurmanç oymaklarına hakaret etmişler ve bu uğurda Aryani Emperyalistler ile
Farsların “İran-Nijad Kavimler” mektebinin yıkıcı ve yok edici propagandalarına
alet olmuşlardır. İranlıların kahpece öldürdükleri, Türk hükümdarı Afrasyab’ın
ölüm gününü, Türkler’den (Sakalar’dan) kurtuluş günü olarak kutlarken, Türklüğü
ve Türk milletini bölmeyi amaç edinen Siyonist Emperyalizmin köleleri olan bazı
aydın geçinen kişiler, Fars Bayramını Kürtlerin de Milli Bayramı olarak kabul
etmek istemişlerdir. Bu ne gaflet ve bu ne ihanet…!”
Ergenekon’dan çıkış
KARA ÇARŞAMBA VE ERGENEKON DUASI
Eski büyük Türk destanlarından olan “Ergenekon Destanı’nın ‘Kürt uruğlarında
hala yaşadığını görmekteyiz. Sayın Edip Yavuz Beyin Pülümür kaymakamlığı
sırasında şahit olduğu ve genel hal raporlarında da gördüğü bu oyalı şöyle
anlatmaktadır:
“Kürmançlar’da bir Kara Çarşamba günü vardır. Bu ad Mart’ın ilk çarşambasına
verilmektedir. O gün erkekler alınlarına kara bir leke sürerek ırmaklara,
göllere giderek bu karaları temizliyor ve sulara karşı dua ve niyazda
bulunuyorlar. Yabani gül ağacının iki ucu kesilmemek suretiyle ortasını
yararlar, sonra da iki ucundan tutarak birbirine yaklaştırmak suretiyle bir
daire şekline sokarlar. Hastaları bu gül ağacından yapılmış daireden
geçirirlerken “Bizi kurtardığın bu günün hürmetine hastamıza da şifa ver” diye
niyaz ederler. O gün ayrıca Kurt ağzı da bağlanır, yine bir gül dalına çaput
bağlanırken “Ey ulu Rayber (Rehber), Ey yol gösterici bu günün yüzü suyu
hürmetine sürülerimize dokunma” diye yakarırlar.
Fakat bunun nereden gelme bir gelenek olduğunu bilmemektedirler. Kimse onlara
bunun manasını öğretmemiştir ki. Emperyalistler ve Türkiye de ki işbirlikçi
egemen güçler daima milli uyanışa engel olmuşlar ve olmaktadırlar.
Burada dikkat edilecek hususlar, alına kara sürülmesi, Kurt ağzını bağlama, gül
dalından delik yapıp geçme ve yapılan dualar, bize Ergenekon destanının
hatırlatmaktadır.
Bu geleneği Ergenekon Destanı ile karşılaştırırsak, düşmanlarının saldırısından
kurtularak sarp kayalıklar arasında Ergenekon vadisine sığınan bir çift Türk,
geldikleri yolu kaybederek yıllar boyunca orada küçük bir alanda kalmışlar.
Sayıları çoğaldıkça sürülerinin ve kendilerinin yiyecekleri azalmış ve artık
açlık başlayacağı bir anda sürülerini parçalayan bir Kurt’un peydah oluşu
tehlikeyi büsbütün arttırmıştır. O zamana kadar görülmeyen bu kurdun nereden
geldiği gözetlenerek onun geliştiği deliği ateşler yakarak büyütmek suretiyle
yol açılmış ve herkes bu yoldan geçerek üzerinde gürül-gürül bir ırmağın aktığı
geniş bir alana kavuşmuştur.
Yüzlerce körlüğün işlemesi yakılan ateşin dağı eritmesi ile açılan isli geçitten
geçenlerin ilk yapacakları iş yıkanmak olacaktır.
İşte alınlarına sürülen kara, o günkü halin bir hatırası, yabani gül ağacından
yapılarak içinde geçilen delik Ergenekon’dan çakışlarını sağlayan deliğin bir
sembolü, Ulu rehber de Türklerin ünlü Bozkurt’udur.
Dersimli Zaza Türklerinin aslını bilmeden, fakat Anayurt’tan gelirken
beraberlerinde getirdikleri bu Ergenekon destanına ait gelenekleri yabancılardan
saklı olarak kendi aralarında kutsal bir gün olarak hala kutlamaları, bizden
daha saf, daha öz Türk olduklarını gösteren bu örnek acaba Kürtleri ayrı bir
etnik grup olarak göstermeye çalışanların yüzlerine, asılsız iddialarının yalan
olduğunu vurmayacak mı?”
Yazar: Rüştü Aydın
Tarih: 2007-06-17
|
|