Yabancılığını yitirmiş bir memleket gibiydi edaları.

Güvenli ve kararlı bakardı çoğu kez insanların yüzüne.

Fırtına koparırcasına ağlatırdı tüm yanılgıları...

Ve 4 Nisan 1997 akşamı içimizde büyüyen

Acı ve haykırışlar ile uyandırıverdi bütün bedenleri.

Bedenini esaretin zincirlerinden koparmış, ruhunu sınırsız umutlara bezemiş bir yürek gibi çekerdi bütün sancıları. Sancıların çekilmezliğinde kararlı dururdu çoğu zaman. Milletinin tek bir tebessümü yeterdi ona. Çekilmesi güç ve çetin zamanları aşmak için mücadele ederdi hep. Bir gün olsun isyan etmemişti hayata. Bir gün olsun şükrü eksik etmemişti.

Sahip olduğu çok fazla manevi değerler vardı. Maneviyatın serveti maddiyatın hisselerinden daha büyüktü onun için. Maddi hiçbir varlığın onun için değeri yoktu. Manevi hisseleri ruhunu besler, sonsuzluğun perdesinde sınırsız bir yolculuğa çıkarırdı.

Evet bir amacı vardı. Ömrünün yıllarını adayabileceği bir amacı vardı. Yaşamak için yaşamak ona göre değildi. Ölümün kapılarına ramak da kalsa, o saliseler içinde vatanı, milleti ve bayrağı için yapacağı bir şeyler olmalıydı.

Bir tek o değildi bu düşüncelere sahip olan. Onun gibi niceleri vardı. Nice umutlarla yola çıkıp yarım bırakılanlar, sorunsuz duygularla yarı yolda kalanlar, hayattan alamadıklarında dahi hayatın aldıklarına isyan etmeyenler ve asla benliğinden dönmeyen niceleri vardı.

Neydi amaçları? Kimin için uğraşıyorlardı? Neyin peşindeydiler ve ne için yaşıyorlardı? Hepsinin bir cevabı vardı ve hepsinin de cevabı aynıydı elbette ki...

"Vatan Sağ olsun"

Başbuğ Alparslan Türkeş de öyle demişti.

Vatan Sağolsun.

Ömrünü adadığı vatan toprağına 4 Nisan 1997 günü gömmüştük onu.

Ayrıydı ama hep aynı kalmıştı.

Yüreğimizde, gönlümüzde, seslenişimizde, her başımız dara düştüğünde hep yanımızdaydı.

Ve bugün yine 4 Nisan.

İlk günün acısı gibi yaşıyoruz Başbuğ umuzun acısını.

Onu hiç unutmayacak, emanetini ölünceye kadar yaşatacağız.

Sen rahat uyu Başbuğ um.

Toprağın bol Mekanın Cennet Olsun"